Grand Ayatollah Montazeri’s Letter to Marjas, Islamic Scholars and Seminaries

In the Name of God, the Compassionate, and the Merciful,

According to the Prophet of God: “When a Bid’ah [1]occurs in my Ummah, the scholars’ knowledge will be known” (Al-Kaffi, Volume 1, Page 54).

Honorable Marjas and scholars of Qom, Najaf, Holy Mashad, Tehran, Isfahan, Tabriz, Shiraz and all other corners of the Islamic world:

With regards,

Concerning the abuses that we are witnessing every day and the illicit behavior that has been justified in the name of religion and Islamic jurisprudence: I herby find myself religiously responsible to solemnly remind you of the following, based on the danger that I feel and the gravity of [the verse] “remind them, [because] reminders will benefit the Faithful”.

۱- We all know that our Revolution was one based on religious and moral values. Our goal in bearing the hardship of all those tragedies, struggles, exiles, imprisonments and tortures, was not to change the people in power and the formalities in some specific areas. Rather, the goal was to [establish] a government that was faithful to ethical beliefs and to clear, religious edicts on all levels. On the basis of that authority, faith, noble acts, justice and freedom from dictatorship and oppression were to turn into realities. In addition, the rights of different groups of people were supposed to be protected and abuse and oppression likewise eradicated. Consequently, our people were to feel comfortable, safe and proud in the eyes of other nations, like a true model of justice, dignity, decency and human values. The goal was not to simply change names and slogans while the same oppressions, deviations and abuses practiced by the previous regime continued in another form, under the labels of theocratic government and the Guardianship of the Islamic Jurists [2].

Everyone knows that I am a defender of theocratic government and one of the founding fathers of the Guardianship of the Islamic Jurists, although not in its current form. Rather, the difference lies in the fact that people choose the jurist and supervise his work. I have made a great deal of effort to ensure the realization of this facet both scholarly and in practice. However, I now feel ashamed before the attentive people of Iran because of the tyranny conducted under this very same banner. I find myself responsible before God and subject to His reproach for the spilled blood of our dear martyrs, for the abuses carried out on innocent people. Many individuals with prominent roles in the revolution have asked me via letter, e-mail, or in person: Is this the theocratic government that you were promising the people and, as its executive, is this the Guardianship of the Islamic Jurists? The same one that we observe today? Because what we see now is the government of a military guardianship, not the Guardianship of the Islamic Jurists.

2- The honorable Marjas and learned scholars know well that in the course of history, they themselves sheltered and protected people from abusive and oppressive governments. They were honored to stand against oppression and to defend the religious and civil rights of their people. On this path they tolerated great injury and deprivation. May God grant them the best of Islam.

Regretfully, after the victory of the Revolution, this bright past came under serious scrutiny because of the government’s deceitfulness. Although the clergy may not have had a role in this, their negligence in “Forbidding Evil”[۳] aligned them with that dangerous shift as well. The threat became more serious as the concept of morality changed and the theory that the “end justifies the means”became fortified. Ultimately, the Revolution deviated from its path and its initial goals. I must regretfully assert that the spiritual and popular base of the clergy, the Marjas and, consequently, Islam and Sharia (traditionally promoted by and associated with the clergy), has been so severely damaged that it is unclear when and how it can be repaired.

The association of religion with scholars and religious experts – which is logical and accepted by Muslims – signifies that any damage to the clergy will inevitably impact Islam as a whole.

Under these circumstances, the honorable Marjas and the Shi’ite clerics will have greater responsibilities. Besides partaking in their usual duties, which include availability and expertise, they must see to the added task of defending the dignity of the religion and cleansing from it the illicit acts performed by the government in its name. Because these religiously illegitimate acts that have been done under the banner of religion and Sharia’ and are also against the ideals of the Revolution, are a clear example of “Bid’ah”. Bid’ah does not strictly refer to the legitimization and introduction of irreligious laws. It may also point to any illegitimate act executed in the name of religion and Sharia.

In verses 9 -71 of the Quran, we read the following: “Believers, whether men or women, must [act as] friends to one another; they should command decency and forbid wickedness.”[۴]
Based on the local plural of the mired “alef and lam” in the “Al-Mo’menoon and Al-Mo’menat” [۵], all male and female believers have a responsibility [6] toward each other in the scope of “commanding decency and forbidding wickedness.” Thus, religious scholars have even greater responsibility and should not be silent. We see in the will of our master, the Commander of the Faithful [7]: “Abandoning the command to decency and allowing wickedness will definitely result in the rule of evil men; then you will pray but your prayers will not be answered”[۸] (Nahj-Al-Balaghah, letter number 47).

3- Considering what I have said so far, let me remind you [of the following]:
Those incidents and atrocities that occurred after the presidential election, seen and heeded by the honourable Marjas and respectable scholars, should sound the alarm for them and for the clergy. Here, actions such as the violation of human rights, oppression, and so on – all illegalities in the name of religion were committed with the confirmation of a small group of subservient clerics in favour of the government. What followed was a peaceful objection to the government involving numerous classes of people who were critical of recent events. They acted within their legal and religious rights, based on the 27th article of the constitution. Instead of wisely and positively acknowledging the voice of a people seeking justice and the restoration of their violated rights, the authorities labeled the multi-million strong masses as insurgents, anarchists, and foreign agents. They then proceeded with a clampdown of the utmost violence, beating defenseless men and women, detaining many, and creating some martyrs on the streets and others in their horrifying prisons.

Relying on their military and security forces, and by drawing firearms on defenseless people the government have martyred and imprisoned them. It is very ironic that at the end of the day, the government labeled the people as [armed] combatants. It is the government that created this crisis in the first place and put the establishment in danger but then it labels people as insurgents and those who established the system as anti-establishment.

While proceeding with the clampdown on people, the government detained some of the politicians, political activists and gifted individuals of the country each of whom had years of invaluable service in the Islamic Republic. Based on pre-determined plans, and against rule of religion and law, [the ruling authorities in the government] started plotting against these individuals by forcing false confessions and displaying them on theatrical, unlawful, and religiously illegitimate trials. As a result, the entire world ridiculed the legal system of Islam. Instead of severely punishing those who caused all those atrocities, they [the authorities] only talk about their punishments; just like they did with those in charge of serial murders [of elites and politicians outside the country] They detain other ex-public servants and pressure the two respectable presidential candidates, Mr. Mir Hossein Mousavi, and Hojatoleslam Karoubi. They close down their headquarters and newspapers, and detained their colleagues and respectable coworkers[9]. They make false accusations to some of the honest and hardworking people in government dependent media. They even use the holy medium of Friday Prayers to spread lies. The ultimate consequence of such trends is an even greater destruction of the nation’s belief in its clerics, in the Shi’ite faith and in our dear Islam.

it is in this situation that our Muslims nation has certain expectations from the honorable Marjas and respectable scholars and this humble person. With the duty that holy guidelines of Islam put on the shoulders of religious scholars, and in light of historical and traditional responsibilities of clergies and Marjas, people are justified in their expectations. People are asking: if these oppressions, violations of rights and Bid’ah is against Islam, why aren’t the respectable Marjas and Scholars of religion who are guardians of religion and Islam and its guidelines voice their concerns against all the alternations[3] in Islam? Why don’t they who are protectors of people’s rights, and rules of Islam including the rule “command decency and forbid wickedness”, declare their abrupt disapproval against all the Bid’ah to religion? Are all of these oppressions, violations to rights, and atrocities less than ‘Moavie’s soldiers’ taking anklets from the feet of the Jewish woman? A move about which Imam Ali (may peace be upon him) announced: “if a Muslim male dies from the pain, he’s died a justified death”. Certainly, the honorable Marjas and respectable scholars are sad and worried in their hearts in regards to all the sins committed in the name of religion, and some of them have acted upon it too, but Is that enough considering the articles in the respectful hadith[10] necessitating declaration of disapproval?

4- The honorable and respected Marjas understand the power and influence of their words; they are well aware that the government needs their approval. This is why the authorities – at least for now – recognize and promote them, though very ostensibly so. The Marjas are also aware that the government takes advantage of their silence to its own benefit. So, is it advantageous to preserve silence on all the important issues such as dignity and respect for religion, concern for the rights of enormous classes of people, and the survival of religious beliefs among our youth? Is it worth upholding the silence when people could interpret, God forbid, the fact that the Marjas approve of and encourage all the aforementioned foulness?

To conclude, let me remind you that I have not yet lost the hope of reform. It seems to me that the great Marjas can implement a solution. A solution to help the Islamic Republic escape this crisis of legitimacy can be devised with their help and guidance, with the consultation of two respected presidential candidates as well as thoughtful, centrist, expert, candid and religious representatives from the establishment. Finally, let me also remind those in power to permanently – not temporarily – put aside their policies of exaggeration and false promise; to stop calling some friends and others enemies. They must not merely value people with hollow words; they must recognize them as the main owners of government.They must respect people’s votes and have their policies espouse this opinion. They must put Islam and the republic alongside true justice. It is not a disgrace to admit one’s mistakes; but to defy justice certainly is.

23 of Ramadhan-Al-Mobarak of 1430
1388/6/22
September/13/2009
Hossein Ali Montazeri-Holy Qom

[1] Deviation of the Islamic laws, or Bid’ah (بدعت): “An innovation in the religion, in imitation of the Sharia (prescribed Law), by which nearness to God is sought, [but] not […] supported by any authentic proof – neither in its foundations, nor in the manner in which it is performed.” [see (http://en.wikipedia.org/wiki/Bid‘ah#cite_note-3)
[2] ولایت فقی
[۳] نهی عن المنکر : “Forbidding Evil” is an Islamic principle that orders followers to prohibit evil, usually by reminding others of what is reprehensible.
[4] والمومنون والمومنات بعضهم اولیاء بعض ، یأمرون بالمعروف و ینهون عن المنکر : Translation of the Holy Quran, Surah 9- verse 71, by T.B.Irving
[5] alef and lam are the first two letters in the Arabic words المومنونand المومنات. They function as “the” in English.
[6] ولایت
[۷] Ali ibn Abi-Talib, the first Imam of the Shi’ites and fourth Caliph
[8] “لا تترکوا الامر بالمعروف والنهى عن المنکر فیولى علیکم شرارکم ثم تدعون فلا یستجاب لکم ” Nahj-Al-Balaghah, letter number 47
[9] Reference to the recent detainment of Morteza Alviri, Alireza Beheshti and others.
[10] Hadith (الحدیث al-ḥadīth, pl. aḥadīth; lit. “Narrative”) are oral traditions relating to the words and deeds of the Islamic prophet Muhammad.

پیام آیت الله العظمى منتظرى به مراجع عظام تقلید، علماء و حوزه هاى علمیه

بسم الله الرحمن الرحیم

عن رسول الله (ص) : ” اذا ظهرت البدع فى امتى فلیظهر العالم علمه …ا”ا
(الکافى ، ج ۱، ص ۵۴)

حضرات مراجع عظام تقلید و علماى اعلام قم ، نجف ، مشهد مقدس ، تهران ، اصفهان ، تبریز، شیراز و سایر بلاد اسلامى دامت برکاتهم

پس از سلام و تحیت ، این جانب با توجه به شرایط جارى در کشور و مظالمى که هر روز شاهد آن هستیم و کارهاى خلافى که به نام دین و مذهب تشیع انجام مىشود شرعا خود را موظف مىدانم از روى خیرخواهى و احساس خطر جدى نسبت به مصالح دین و کشور، و از باب (و ذکر فان الذکرى تنفع المومنین ) امورى را یادآور شوم :

ا۱ – همه مىدانیم که انقلاب ما یک انقلاب دینى و ارزشى بود و هدف اصلى از آن با تحمل آن همه مصیبت ها، سختى ها، تبعیدها، زندان ها و شکنجه ها، تنها تغییر اشخاص حقیقى حاکمیت و تغییر صورى در بعضى امور جزئى نبود; بلکه مقصود حاکمیتى بود که در تمام عرصه ها به عقائد، اخلاق و احکام شرع مبین پایبند بوده و معتقد و عامل به آنها باشد; و در پرتو آن حاکمیت ، ایمان ، مکارم اخلاق ، عدالت و آزادى از استبداد و خفقان ، محقق شده ، حقوق اقشار مختلف مردم تأمین گردیده و مظالم و تجاوز به حقوق آنان ریشه کن شود، و ملت ما از این جهات احساس راحتى و آسایش نماید و در مقابل سایر ملتها سربلند و الگوى تحقق عدالت ، عزت ، کرامت و ارزشهاى انسانى باشد. هدف این نبود که فقط نام و نشان و شعارها تغییر کند ولى عملا همان مظالم و انحرافات رژیم گذشته و تجاوزات به حقوق به شکل دیگرى به عنوان حاکمیت دینى و ولایت فقیه جریان پیدا کند.ا

این جانب که همه مىدانند مدافع سرسخت حاکمیت دینى و از پایه گذاران ولایت فقیه – البته نه به شکل مرسوم فعلى ، بلکه به گونه اى که مردم او را انتخاب نمایند و بر کارهاى او نظارت داشته باشند – بوده ام و در راه تحقق آن در بعد علمى و عملى تلاش زیادى نموده ام ، اکنون در مقابل مردم آگاه ایران به خاطر ستم هایى که تحت این نام و عنوان بر آنان مىرود احساس شرمندگى کرده و خودم را در پیشگاه خداوند بزرگ مسئول و در مقابل خون هاى ریخته شده شهداى عزیز و تجاوزات به حقوق مردم بیگناه مورد عتاب مىبینم . بسیارى از افراد با سابقه در انقلاب از طریق نامه ، ایمیل و یا حضورا به من مىگویند: حاکمیت دینى که شما وعده آن را به مردم مىدادید و ولایت فقیه را مجرى آن مىدانستید و مىخواستید آن را به پا دارید همین است که امروز ما آن را مشاهده مىکنیم ؟ در حالى که آنچه مشاهده مىشود در واقع حکومت ولایت نظامى است نه ولایت فقیه .ا

ا۲ – حضرات مراجع و علماى اعلام ، خوب مىدانند که در طول تاریخ پیوسته آنان ملجأ و پناهگاه مردم در مقابل تجاوزات و مظالم حکومت ها بوده اند، و این افتخار را داشته اند که در مقابل حکومت هاى جائر و در کنار مردم و مدافع شریعت و حقوق اقشار ستم دیده باشند و در این راه صدمات و محرومیت هایى را متحمل شده اند. جزاهم الله عن الاسلام خیر الجزاء.ا

البته پس از پیروزى انقلاب ، متأسفانه این سابقه درخشان و نورانى به واسطه اعمال خلافى که در حکومت انجام گرفت و چه بسا روحانیت هم در آن نقش نداشت ولى به علت کوتاهى در نهى از منکر در معرض تحول و خطر جدى قرار گرفت و با دور شدن از اخلاق و گاه در عمل با تحکیم تئورى “هدف وسیله را توجیه مىکند” انحراف در مسیر انقلاب و دور شدن از اهداف اولیه آن ، آغاز و این خطر جدى تر شد تا آنجا که امروز با تأسف باید گفت به پایگاه معنوى و مردمى روحانیت و مرجعیت و به تبع آن به اسلام و مذهب که به طور سنتى متکى به روحانیت و عجین با آن بوده و از آن راه ترویج مىگردیده ، ضربه زیادى وارد شده است که معلوم نیست چگونه و چه زمانى قابل جبران مىباشد!ا

عجین بودن مذهب و عالمان و متخصصان دینى که امرى مقبول و معقول و مورد تأیید مردم مسلمان است موجب شده است که هر آسیب وارد بر روحانیت ، قهرا متوجه اسلام و مذهب نیز باشد.ا

در چنین وضعیتى مسئولیت مراجع محترم و روحانیت شیعه سنگین تر خواهد بود; زیرا علاوه بر وظایف عمومى آنان که لازمه رشته تخصصى آنان و توجه مردم به روحانیت و مرجعیت است ، وظیفه دفاع از حیثیت مذهب و تطهیر دامن آن از کارهاى خلافى که حاکمیت به نام مذهب انجام داده و مىدهد نیز بر عهده آنان خواهد بود; زیرا کارهاى خلاف شرعى که خلاف اهداف اولیه انقلاب هم مىباشد و به نام دین و مذهب انجام مىگیرد از مصادیق بارز بدعت است . بدعت منحصر به تشریع و وارد کردن رسمى حکم غیر دینى در دین نیست ، بلکه شامل هر کار خلاف شرعى که به نام شرع و مذهب انجام گردد نیز خواهد بود.ا

در آیه ۷۱ سوره توبه مىخوانیم : (والمومنون والمومنات بعضهم اولیاء بعض ، یأمرون بالمعروف و ینهون عن المنکر) به مقتضاى جمع محلى به الف و لام استغراق ، همه مومنین و مومنات نسبت به یکدیگر در حد امر به معروف و نهى از منکر ولایت دارند; پس علماء اعلام به طریق اولى داراى این ولایت مىباشند و نباید ساکت باشند. و در وصیت مولا امیرالمومنین (ع ) مىخوانیم : “لا تترکوا الامر بالمعروف والنهى عن المنکر فیولى علیکم شرارکم ثم تدعون فلا یستجاب لکم ” (نهج البلاغه ، نامه ۴۷) ترک امر به معروف و نهى از منکر و بى تفاوت بودن مردم در برابر کارهاى خلاف ، طبعا موجب سلطه اشرار است و دعاء فقط دردى را دوا نمى کند.ا

ا۳ – با توجه به آنچه گفته شد متذکر مىشوم : حوادث و فجایع ماههاى اخیر که پس از انتخابات ریاست جمهورى در کشور و در مرئى و مسمع حضرات مراجع و علماى محترم رخ داد زنگ خطرى است براى روحانیت و مرجعیت . در این حوادث حق کشى ها، ظلم ها، تخلفات فراوان به نام دین و با تأیید بخش اندکى از روحانیون حکومتى و وابسته انجام شد و به دنبال آن ، اقشار وسیعى از مردم معترض طبق حق شرعى و قانونى و بر اساس اصل بیست و هفتم قانون اساسى با انتخاب مسالمت آمیزترین راه ، اعتراض خود را به حاکمیت ابلاغ کردند و حاکمیت به جاى این که به نداى حق طلبانه مردم پاسخ مثبت و معقول دهد و درصدد تأمین حقوق تضییع شده آنان برآید جمعیت چند میلیونى را آشوبگر و اغتشاشگر و عوامل بیگانه نامید و به بدترین وضع و با خشونت کامل مردان و زنان بى دفاع را مورد ضرب و شتم و سرکوب قرار داد و عده زیادى را بازداشت و گروهى را در خیابانها و عده اى را در زندان هاى مخوف به شهادت رساند.ا

عجب این که حاکمیت با تکیه بر نیروى نظامى و انتظامى و کشیدن اسلحه بر روى مردم بى پناه و بى سلاح آنان را شهید و یا زندانى نموده ولى در نهایت مردم را محارب نامیدند. خود بحران ایجاد کرده و نظام را به مخاطره انداخته ولى مردم و پایه گذاران نظام را اغتشاشگر و مخالف نظام مىنامند.ا

همزمان با سرکوب مردم ، تعدادى از فعالان سیاسى و نخبگان کشور که هر کدام از آنان سال ها در جمهورى اسلامى خدمات با ارزشى داشته اند را بازداشت و با طرح هاى از پیش تعیین شده بر خلاف شرع و قانون ، شروع به پرونده سازى و گرفتن اعترافات دروغ و سپس نمایش آنها در دادگاههاى فرمایشى غیر شرعى و غیر قانونى نموده و در نتیجه آئین قضایى اسلام را مورد مسخره جهانیان قرار داده است ; و به جاى مجازات جدى آمران و عاملان آن همه جنایت ، فقط با وعده دادن مجازات آنان ، همچون وعده بر مجازات آمران و عاملان قتل هاى زنجیره اى ، به بازداشت افراد خدمتگزار دیگر و فشار بر دو کاندیداى محترم حجة الاسلام والمسلمین حاج شیخ مهدى کروبى و جناب آقاى مهندس میرحسین موسوى – دام توفیقهما و حفظهما الله تعالى – و بستن دفاتر و روزنامه هاى آنان و بازداشت همفکران و همکاران معزز آنان و متهم نمودن افراد صدیق و خدوم در رسانه هاى وابسته حکومتى نموده و حتى از جایگاه مقدس نماز جمعه به امور واهى و دروغ همچنان ادامه مىدهند که نهایت این روند موجب تخریب بیشتر اعتقاد مردم به روحانیت و مرجعیت شیعه و اسلام عزیز خواهد شد.ا

در چنین شرایطى است که مردم مسلمان ما از امثال حضرات مراجع و علماى محترم و این حقیر انتظاراتى دارند که با توجه به وظیفه سنگینى که شریعت مقدسه بر دوش عالمان دینى قرار داده است و نیز مسئولیت سنتى و تاریخى مرجعیت و روحانیت انتظار بجایى است . مردم مىگویند: این ظلم ها و حق کشى ها و بدعت ها اگر خلاف اسلام است ، چرا مراجع محترم و علماى دین که حافظ دین و مذهب و حصن اسلام و شریعت و مدافع حقوق مردم و مبین احکام شریعت و از جمله امر به معروف و نهى از منکر و اظهار مخالفت با خلاف ها و بدعت ها هستند، در مقابل این همه بدعت ها و کارهاى خلافى که به نام دین و مذهب انجام مىشود به پیروى از دستور پیامبر اسلام (ص ) اظهار علم و مخالفت صریح با بدعت ها نمى کنند؟ و آیا این همه مظالم و حق کشى ها و جنایات از بیرون آوردن خلخال از پاى یک زن یهودى توسط سربازان معاویه کمتر است که مولاى متقیان حضرت على (ع ) فرمود: اگر مرد مسلمانى از غصه آن بمیرد نباید ملامت شود؟! (نهج البلاغة ، خطبه ۲۷). به یقین حضرات مراجع و علماى محترم قلبا از این منکراتى که به نام دین و مذهب انجام مىشود نگران و ناراحت مىباشند و بعضا اقداماتى نیز نموده اند، اما آیا با توجه به مفاد حدیث شریف نبوى که اظهار علم را واجب دانسته ، این مقدار کفایت مىکند؟

ا۴ – حضرات مراجع محترم به قدرت و نفوذ کلام خود در حاکمیت توجه دارند و خوب مىدانند که حاکمیت در حفظ مشروعیت خود به آنان نیاز دارد و از این رو اینک آنان را هرچند به حسب ظاهر به رسمیت مىشناسد و از آنان ترویج مىکند، و نیز مىدانند که حاکمیت از سکوت آن حضرات در قبال کارهاى خلاف خود بهره بردارى مىکند، پس آیا سزاوار است در امور مهمه اى که به حیثیت و آبروى دین و مذهب و تأمین حقوق اقشار عظیمى از مردم و نیز دیندارى و حفظ اعتقادات مذهبى جوانان مربوط است سکوت کرده به نحوى که بین مردم چنین تلقى شود که خداى ناکرده مراجع و روحانیت موافق و موید کارهاى خلافى هستند که به گوشه اى از آنها اشاره شد؟

در خاتمه یادآور مىشوم : این جانب هنوز از اصلاح امور مأیوس نشده ام و به نظر مىرسد مراجع عظام تقلید مىتوانند ترتیبى دهند تا با راهنمایى و ارشاد آنان و با همفکرى با دو کاندیداى محترم ریاست جمهورى و نمایندگان عاقل و معتدل و کارشناس متدین و امین از طرف نظام ، راههاى برون رفت از این بحران بزرگ را که براى جمهورى اسلامى و مشروعیت آن پیش آمده است بررسى کرده تا آنچه را مصلحت دیدند صادقانه با اشراف حضرات مراجع مورد عمل قرار گیرد. و بالاخره حاکمان ، سیاست یک بام و دو هوا و به کیش خود خواندن و طرد کردن دیگران را نه به طور موقت ، بلکه براى همیشه رها کنند و مردم را که صاحبان اصلى حکومتند از روى صدق و به دور از شعار ارج نهند و آراء آنان را مورد نظر و عمل قرار دهند و اسلامیت و جمهوریت حقیقى و عدالت واقعى را اجرا نمایند. براى انسان اقرار به اشتباه ننگ نیست ، زیر بار حق نرفتن ننگ است .ا

عظمت اسلام و مسلمین و عزت و کرامت مردم ایران و سلامتى و توفیق بیشتر شما را از خداوند بزرگ مسألت دارم .ا

۲۳ رمضان المبارک ۱۴۳۰ – ۱۳۸۸/۶/۲۲

قم المقدسة – حسینعلى منتظرى