فاطمه شجاعی

صدایش خسته و کلافه است؛ تلفن چند بار قطع می‌شود تا بالاخره می‌توانیم صحبت کنیم. ‌اول حوصله‌ی حرف زدن ندارد: “چی باید بگم؟ آخرین وضعیت شیوا روی سایت‌ها هست، چند روز پیش با یک خبرنگار صحبت کردم.”

با این حال اولین سوال را که می‌پرسم صدای خسته‌‌اش، بغض‌آلود می‌شود و بی‌وقفه ادامه می‌دهد: “نمی‌دانم پرونده‌اش کجاست، به دادگاه مراجعه کردم، استعلام جدید ندادند. گفته‌اند پرونده جدید که مربوط به تاریخ ۲۹ آذر ۸۸ است، به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب ارجاع داده شده، اما آنجا هم می‌گویند بی‌خبر هستند. وکلا هم که مراجعه می‌کنند خبری غیر از این ندارند. پنج ماه است که شیوا در ۲۰۹ زندانی است، البته قرار بازداشت هنوز تمدید نشده. به هر حالما که به هیچ محکمه ای امید نداریم که بتوانیم نزد آن شکایت بریم و شکایت‌مان را تنها نزد خدا خواهیم برد. “

از شمار روزهای انفرادی شیوا که می‌پرسم، آه بلندی می‌کشد: “از سال ۸۸ تا الان ۹۳ روز در انفرادی بوده، یعنی ۹۳ روز در ۲۴۰ روز بازداشت.”

برای گفتن روزها و زمان‌ها لحظه‌ای درنگ نمی‌کند، گویا آنقدر این روزها را با خود شمرده و تکرار کرده که نیازی برای یادآوری زمان‌ها ندارد:” ۳۳ روز در دوره اول بازداشت در انفرادی بود و ۶۰ روز هم این بار. حالا هم که دو روز است دوباره تنها شده؛ در سلول با یک خانم که جرم مالی داشت با هم بودند، اما دو روز است که او آزاد شده و شیوا دوباره تنها است.”

به اتهامات شیوا که می‌رسیم، عصبانیت نیز مانند خستگی و بغض در صدایش موج می‌زند: “در آخرین تفهیم اتهام، اتهامات شیوا را اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام از طریق شرکت در راهپیمایی‌های ۱۳ آبان و ۱۶ آذر عنوان کرده‌اند. با وجود اینکه دختر من در هیچ کدام از این برنامه‌ها شرکت نداشت، چون نتوانست از محل کارش مرخصی بگیرد.”

از اتهاماتی که پیش از این به شیوا زده بودند نیز می‌گوید: “یک سری اتهاماتی هم مثل ارتباط با سازمان مجاهدین خلق، نه فقط به دختر من که به خیلی از جوان‌ها زده می‌شود که واقعا بی‌اساس و دلیل است. بدون هیچ سند و مدرکی و فقط برای این که بتوانند به نحوی این‌ها را محکوم کنند از ارتباط‌ با سازمان مجاهدین خلق می‌گویند. می‌دانند که مردم ایران خاطرات بدی از این سازمان دارند و این سازمان و وابستگان‌شان در میان اغلب مردم منفور هستند. برای همین می‌خواهند وجهه بچه‌ها را خراب کنند، که البته نمی‌توانند. قضات و بازجوها با نسبت دادن اتهام بی‌اساس ارتباط فرزندان ما با این سازمان که به قول مهندس موسوی یک سازمان مرده بود، دوباره این سازمان را زنده کرده و بار دیگر بر سر زبان‌ها انداخته‌اند.”

او که موضع سخت و انتقادی دخترش را هم در برابر این سازمان می‌داند، می‌گوید: “شیوا همیشه در برابر این سازمان موضع‌گیری می‌کرد و اصلا خط و مشی آن‌ها را قبول نداشت. چند وقت که برای ملاقات رفته بودیم به من گفت که حاضر است زندان طولانی مدت را به خاطر فعالیت‌های روزنامه نگاری و حقوق بشری را تحمل کند اما حاضر نیست انگ ارتباط با این سازمان را بپذیرد.”

از خاطره ملاقات با دخترش و یادآوری قدرت و روحیه‌ او، صدای کریمان کمی آرام می‌گیرد: “شیوا روحیه خیلی خوبی دارد و واقعا قوی است. هفته‌ای یک بار به ما زنگ می‌زند و هفته‌ای یک بار هم ملاقات کابینی دارم. تا به حال دو بار هم ملاقات حضوری داشته‌ایم. شیوا نه فقط خودش با روحیه است که همیشه به ما روحیه می‌دهد و آرام‌مان می‌کند.”

از فعالیت‌ها و کارهای شیوا که می‌پرسم، صدای بغض‌آلودش شاد می‌شود: “شیوا کارهای حقوق بشری زیادی می‌کرد. اما یکی از آن‌ها که خیلی دوست داشت و برایش زحمت کشید کار در NGO کودکان کار و زنان بی‌سرپرست بود؛ دفترشان اطراف پاسگاه نعمت آباد، جنوب تهران، بود و آنجا به بچه های کار درس می‌دادند و تلاش می‌کردند مشکلات کودکان و زنان سرپرست خانوار را حل کنند. تمام کارهایی که شیوا می‌کرد همیشه در جهت کمک بود و هیچ وقت کاری خلاف قانون نکرد.”

بغض گلویش بیش از این طاقت نمی‌آورد و صدایش اشک آلود می‌شوند، میان اشک‌هایش می‌خندد: “هیچ وقت در حساب شیوا پول نبود، هر وقت می‌پرسیدم چکار کردی، جوابش این بود که این بچه لباس نداشت، آن یکی مداد و آن زن سرمایه کار. کسی که این همه به فکر دیگران بود چرا این همه روز باید در زندان بماند؟”

دوباره اشک صدایش را بریده بریده می‌کند: “چرا دختر من باید الان در زندان باشد؟ چرا دختر من را دو روز بعد از انتخابات بازداشت کردند؟ اگر فعالیت قبل از انتخابات جرم بود، باید پیش از انتخابات به مردم می‌گفتند. باید می‌گفتند تا مردم زنجیره‌های انسانی بلند و طویل نسازند، باید می‌گفتند هر کس از در این فعالیت‌ها شرکت کند زندانی می‌شود. تازه بر فرض هم که دختر من و جوان‌های دیگر جرم سیاسی داشته اند، طبق قانون اساسی باید دادگاه علنی برایشان تشکیل شود…”

ادامه نمی‌دهد؛ صبر می‌کنم تا آرام شود. از رابطه‌اش با مادران عزادار می‌پرسم و درجا پشیمان می‌شوم؛ باز هم اشک میان صدایش می‌دود: “تاب دیدن مادر ندا را ندارم، مادر سهراب را هم، خودم به اندازه کافی به هم ریخته هستم…”

خداحافظی که می‌کنیم صدای هر دو نفرمان خسته است و بغض‌آلود.

source:

جنبش راه سبز – مادر شیوا نظرآهاری در گفتگو با جرس: شکایت‌مان را تنها نزد خدا خواهیم برد.

تعداد بازداشت شدگان در سراسر کشور تا ۱۸ هزار نفر محاسبه می شود

جنبش راه سبز – انتشار اسامی ۲۵۶۰ نفراز بازداشت شدگان سال ۱۳۸۸.

کلمه:فخرالسادات محتشمی پور در یادداشتی با تاکید بر ضرورت تشکیل شبکه های اجتماعی و جمعیت هایی برای یاری زندانیان بی گناه و خانواده های مضطرّ تاکید کرد: اینک زمانی است که باید علما آغوش به روی معترضین دردمند بگشایند و کسانی را که حق آنان را پایمال کرده اند تنبه و انذار دهند.

متن این یادداشت که در اختیار کلمه قرار گرفت به شرح زیر است:

نوشتن برای من طی نه ماه اسارت همسرم، یک نوع رسالت زینبی تلقی می شد. ویک نوع شکرانه دادن برای نعمت فهم و شعور خدادادی. دیروز برحسب اتفاق خاطره ای از یکی از یادگارهای امام راحل (ره) می خواندم که پس از پایان تحصیل به این نوه دختریش سفارش کرده بود که حالا موقع خدمت به مردم است.

بنویس! و حتی او را توصیه به نوشتن رمان کرده بودند در حالی که رشته تحصیلی اش چیز دیگر بود. چرا نوشتن این همه اهمیت دارد و چرا خداوند به قلم سوگند می خورد و به آن چه می نگارد؟فهم من می گوید قلم ابزار انتقال دانش بشری است و وسیله انتقال اخبار واطلاعات و سمبل آزادی و آزادیخواهی و اگر در جامعه ای خدای ناکرده قلم ها شکسته شوند، باید منتظر شیوع جهل و خرافه و کج فهمی و تحجر بود و مباد که سرنوشت میهن ما که مهد فرهنگ و تمدن دیرین است به سرنوشت تمدن های نفرین شده و هلاک شده بر اثر حکمرانی بد و یا غفلت و بی تفاوتی اهلش دچار شود.

و من قدرشناسِ قلم خواهم بود تا زمانی که توان نوشتن دارم و تا زمانی که حتی یک نفر چشم انتظار خواندن سطوری است که گوشه ای از تمنیات و خواسته های به حق او را بیان می کند. و هنوز چه بسیار گفتنی باقی است از حقوقی که ضایع می شود و از انسان هایی که در اختفا مورد ظلم قرار می گیرند وصدایشان به جایی نمی رسد.

امروز می خواهم به شکرانه رهایی هرچند موقت همسرم صدای خانواده های اسرای سبز گمنام را به گوش خوانندگان این روزن کوچک برسانم. صدای مظلومانی که ماه هاست عزیزانشان دربند هستند و در مسیر رفت و آمدها به مراجع قضایی پاسخی دریافت نداشته اند و بعضا با انواع توهین و بدرفتاری مواجه شده اند و جواب های سربالا شنیده اند. خانواده هایی که گاه هنوز موفق به دیدار فرزندانشان نشده اند و یا این که ملاقات های کابینی دل پر دردشان را تسکین نداده. خانواده هایی که هنگام تحویل سال نو با قلبی محزون از خدایشان فرج و گشایش در کارشان را تمنا کرده اند و در دل از خود پرسش کرده اند که چرا باید در کشوری که داعیه حکومت اسلامی دارد، حقی از انسان های مظلوم ضایع شود.

من امروز می شوم صدای مادران همه جوانان دربند در سراسر کشور که نام هایشان برای ما آشنا نیست. آنان که نان آورانشان در شرایط بسیار نامطلوب از سلول های انفرادی که مصداق شکنجه است و بازجویی های سخت، رسته و در بندهای عمومی شب را به روز می رسانند و روز را به شب تا سرانجام کسی حکمی را برای جرائم ناکرده شان صادر کند و آنگاه بروند بگردند دنبال تأمین وثیقه هایی که تعداد صفرهایشان اعجاب برانگیز است. مادران سرگردانی که گاه در طول روز بارها به دادسرا و دادگاه و زندان مراجعه می کنند و به دلیل ناآگاهی های حقوقی هیچ چاره ای برای کارشان نمی شناسند.

من می شوم مدافع حقوق زندانیان بی گناهی که ماه هاست از امکانات لازم برای ادامه حیاتی که خداوند به آنان عطا کرده و از آزادی که هدیه خدادادی است بی بهره اند و از تعداد آن ها پرسش می کنم. براستی چرا تعداد و اسامی زندانیان سیاسی در زندان های سراسر کشور اعلام نمی شود؟ مگر مردم نامحرم هستند و چرا هنوز عده ای از خانواده ها از وضعیت پرونده فرزندانشان بی خبر هستند؟ چرا دسترسی زندانیان به وکیل که حق قانونی آنان است این قدر سخت است؟ و چرا مرّ قانون در مورد همه اجرا نمی شود؟

ما خانواده های آزادگان رها شده از بند نمی توانیم از بهار زیبا و از مظاهر روح بخش طبیعت و از نعمت آزادی عزیزانمان لذت ببریم وقتی حتی یک مادر بی اعتنا به همه این شگفتی های آفرینش، در حسرت فراق فرزند اشک می ریزد و یک پدر قلبش از هجران فرزند می لرزد و یک کودک از دوری پدر یا مادر در سوز و گداز است. مگر می توان به روزمرگی ها دلخوش داشت و درد هم نوعان را نادیده گرفت؟ این چگونه مسلمانی است؟

براستی ما را چه شده که این گونه سر در گریبان فرو برده از محنت خواهران و برادرانمان در غفلت مانده ایم. هر یک روزی که از محبوس ماندن صاحبان اندیشه های ژرف می گذرد، به قاعده روزها و بلکه ماه ها خسران بر این کشور وارد می شود. حالا که مسئولان و دست اندرکاران به این مهم اعتنا ندارند، چرا بزرگان و صاحبان فکر و خرد، علمای حوزه و دانشگاه، اندیشمندان،هنرمندان و به ویژه حقوق دانان به داد این جماعت مظلوم نمی رسند؟ آیا رفاه و راحت دنیا ارزش مردن روح انسانی و آدمیت را دارد و آیا همه آن چه ما در مکتب بزرگان علم و معرفت از خدمت به خلق و تخلق به اخلاق حسنه نظری و عملی آموخته ایم در ازای عافیت طلبی به دست فراموشی سپرده ایم؟

اینک زمانی است که باید شبکه های اجتماعی و جمعیت هایی برای یاری زندانیان بی گناه و خانواده های مضطرّ آنان تشکیل شود تا دست طلب به سوی نامحرمان دراز نکنند. اینک زمانی است که باید علما آغوش به روی معترضین دردمند بگشایند و کسانی را که حق آنان را پایمال کرده اند تنبه و انذار دهند، باشد که به خود بیایند و وکلای آزاده داوطلب باید به مدد آنان بشتابند تا با حقوق خود به درستی آشنا شده آن را مطالبه کنند. و مردم نوع دوست و مهربان خواهرانه و برادرانه در صدد رفع گرفتاری های آنان برآیند که تاکنون هم این همت و غیرت وجود داشته اما متأسفانه بی اطلاعی ناشی از عدم اطلاع رسانی درست، مانع یاری رسانی فراگیر شده است.

حالا که گروه اندک خشونت طلب در جمع اقتدارگرایان هر گونه روزنی را برای برون رفت از بن بست های سیاسی موجود، با هیاهوی تبلیغاتی می بندند و تدبیری برای به سامان دادن امور با آزادی هرچه سریع تر همه زندانیان بی گناه وجود ندارد، گاه آن است که ایرانیان نیک اندیش و متدینین خیرخواه این مظلومان دربند را فرزندان خود دانسته به چاره اندیشی بپردازند.و اجر عمل نیک خود را از هم او بخواهند که عبادت را جز خدمت به خلق نمی داند.

پروردگارا ما را با وظایف خویش آشنا بفرم

سایت خبری تحلیلی کلمه » Blog Archive » ضرورت تشکیل شبکه اجتماعی برای کمک به خانواده زندانیان سیاسی.

شبکه جنبش راه سبز(جرس):دادگاه قاضی مرتضوی که متهم اصلی بازداشتگاه کهریزک است ، پس ازتعطیلات عید برگزار می شود.

یک منبع آگاه در دادستانی تهران به خبرنگار جرس گفت : یکی از دلایلی که دادگاه سعید مرتضوی همراه متهمان کنونی پرونده که برگزار نشده  این است که این دادگاه مربوط به پرسنل نیروهای مسلح است و پرونده سعید مرتضوی و یک متهم دیگر باید در دادگاه تخلفات کارکنان دولت بررسی شود.

گفتنی است تاکنون شش جلسه از دادگاه کهریزک برگزار شده ولی بدلایل امنیتی هیچ اخباری ازآن منتشر نشده است.

از آنجا که مرتضوی متهم ردیف اول جنایات کهریزک است، این سوال مطرح بودکه آیا به تخلفات او نیز  دراین دادگاه رسیدگی می شود ولی مقامات مطلع در دادستانی گفته اند که روزهای آغازین سال نو برای قاضی مرتضوی روزهای سختی خواهد بود ودادگاه او و یک متهم دیگر پس از تعطیلات نوروزی برگزار خواهد شد.

ذکر این نکته ضروری است که انتصاب وی ازسوی احمدی نژاد به ریاست قاچاق کالا انتقادات زیادی را در میان اصولگرایان بدنبال داشت.

source:

جنبش راه سبز – اختصاصی /دادگاه مرتضوی بعد از تعطیلات نوروز برگزار می شود.